İç Dökme

Yine yazamıyorum bir süredir..

Ve yine başka şeyler yazacaktım ama birkaç saat içinde olanlar modumu da yazacaklarımı da hissettiklerimi de değiştirdi.

An itibarı ile baya baya ağlamak istiyorum, hani nasıl desem annemin deyimiyle “hırsımı alana kadar” ağlayasım var. 

Ne zaman bir şeyler denemek istesem önüme gereksiz bir sürü engel çıkıyor, ne zaman bir şeyi çok fazla istesem mutlaka olmuyor, şu güne kadar istisnasız cidden hiç abartmadan söylüyorum; hem de hiç istisnasız böyle oldu.

Hayır insan nefsi, istemeyi de bırakamıyorsun hayal kurmayı da denemeyi de. Ama o kadar yıprandım ki, gerçekten enerjimin giderek azaldığını hissediyorum.  

Daha önce bir röportaj okumuştum, Christopher Nolan hakkında. Yani öyle olduğunu sanıyorum çok çok önce idi okuduğumda, tekrar referans olması için arattım ancak bulamadım. Yanlış bilgi vermek istemem. Yine de aklımda kaldığı kadarı ve zihnimde yarattığı etki çerçevesinde biraz bahsedeyim. 

Ciddi anlamda çok etkilenmiştim, şöyleydi. Christopher Nolan “Batman” serisini çekmeye çok önceden karar verdiğinden, çocukluğunda bu fikri kafasına koyduğundan bahsediyordu. Batman’i çok farklı bir kahraman olarak anlatmak istediğini yapımcılara gidip söylediğinde tüm kapıların kendisine kapandığından bahsediyordu.

“Düştüm ama her seferinde tekrar kalktım ve üzerimdeki tozu silkip bir sonraki kapıyı çaldım” diyordu ya da buna benzer bir şeyler. Dedim ya orijinal kaynağı bulamadım, zihnimde böyle kalmış.

Zamanında bu lafından çok etkilenmiştim, hayalinin peşinden hiç vazgeçmeden bıkmadan usanmadan koşan biri olması bana ilham olmuştu gerçekten. Benimle uyuşan yanları vardı çünkü, okuyucu olarak şunu biliyorum ki okuduklarımda kendimden bir parça bulduğumda daha çok bağlanıyor daha çok seviyorum. Bu da öyleysiydi..

Tüm engellere rağmen, tüm “Hayır”lara rağmen devam etmek, mücadele etmek.. Yine de bugün değil, bugün bu bile kurtarmıyor beni oturup ağlamak istiyorum. Bu kadar çok mücadele etmek zorunda kalmaktan, bir şeylerin ters gitmesinden sıkıldığımdan, yine de duramayacağımı tekrar ayağa kalkıp üzerimdeki tozu silkeleyip bir kez daha deneyecek olduğumu bildiğimden hepsinden ama hepsinden ötürü ağlamak istiyorum; hırsımı alana kadar..

Yaşasın ki Yaşasın

Valla reklam değil..

Tamam enteresan bir giriş oldu kabul ediyorum. Ancak şuan o kadar ve o kadar çok mutluyum ki, anlatamam J

Tabi yine de en iyisi en baştan başlamak. İki gün önce Babil.com’dan aşağıdaki listeyi sipariş vermiştim.

·         Alemdağ’da Var Bir Yılan – Sait Faik Abasıyanık  (Kitaptan yapılan birkaç alıntıyı okuyunca ben bunu okumadan duramam diyip listeme almıştım.)

 

·         Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir Tutku – İlhami Güngör (Çoktandır okusam diye düşünüyordum, Kağıt Salıncak’ın blogunda yorumlarını da görünce dayanamadım hemen alıvermek istedim.)

·         Kırmızı Saçlı Kadın – Orhan Pamuk (Neden bilmem adet oldu bende Orhan pamuk’un her çıkan yeni kitabını almak. Biraz da ismini aldandım, kendimde kırmızı saçlı olduğumdan sanırım J ) 

·         Çöküş – Steve Taylor (Bu kitap iş yerinden bir arkadaşım için) 

·         Veeeeee Kitap Koruma Kılıfı (en heyecanla beklediklerimden biri de buydu, kitaplarımın çantamda zarar görmesi beni çok üzüyordu, artık koruma altındalar ! J )

 

Hepsi böyle, dünden beri heyecanla kitapların ve kılıfımın bana ulaşmasını bekliyordum ki az önce geldiler. Bu kadar mutlu olma sebeplerime gelecek olursak.

En başta tabi ki bana ulaşmış olmaları var. Sanki fırından yeni çıkmış bir ekmek misali insanın içini ısıtan kitap kokuları etrafımı sardı, nasıl sevinmem ki böyle bir şeye. Değil mi ama? J

Diğer sebebim ise giriş cümlemi açıklama niteliğinde.. Son birkaç seferdir siparişlerimi babil.com üzerinden veriyorum ve her seferinde paketin içerisine saklanmış ufak sürprizler buluyorum.. Büyük hediyeler olmasa da insanı mutlu ediyorlar ki bu sefer bence gayet de büyük hediyeler yollamışlar. Şimdi paketimden çıkanları da aşağıda yazıyor.

·         Yukarıda özetlediğim liste 

·         Ek olarak tam 12 adet kitap ayracı + 1 de Kırmızı Saçlı Kadın’ın kendi ayracı  

·         (YKY yayınları ile ilgili sevdiğim bir özellik) 

·         Ek olarak Arka Kapak dergisinin 2. Sayısı 

·         Daha da ek olarak 5 adet küçük Babil.Com Baykuşlu defterleri 

 

 

“Daha nolsun?”dedirtiyor cidden insana. Ayrıca o kadar özenle paketlemişler ki, kitaplara değer veriyor oldukları kesin. Cidden bundan sonraki tüm alışverişlerimi bu siteden yapacağım gibi görünüyor. 

Bu nedenle en başta “Valla reklam değil” diye başladım söze, çok övmüş gibi oldum farkındayım. Ancak işte ufacık dokunuşlar öyle etkili ki müşteri deneyiminde; hele de o müşteri grubu bizim gibi kitaplarına evlatları gibi bakan, incinmesinden, zarar görmesinden ölesiye korkan kişiler olursa ufacık detay büyük önem arz ediyor.  

Sanki benimle aynı hassasiyeti paylaşıyorlar gibi hissediyorum bu site için, bu nedenle de gönül rahatlığıyla bugün burada onlar hakkında hislerimi yazabiliyorum..

 

 

Nefes (hikaye)

Selamlar,

 

Bugün bir hikaye paylaşmak istedim. Hani daha önce bahsetmiştim “Aslında bugünün hikâyesi çok daha başka çok daha neşeli çok daha güneş dolu çok daha sıcak olacaktı” diye. İşte bu hikaye o hikaye. 

Ancak yazarken fark ettim ki biraz uzayacak, bu nedenle iki veya üç parça olarak yayınlayacağım. İşte ilk parçası J 

Nefes ( 1 )

Baharın ilk güneşi, Taksim’in arnavut kaldırımları yağan yağmur sonrası kurumaya yüz tutmuş yer yer ıslak.. Öğlen vaktinin telaşı almış tüm insanları; öbek öbek öğrenci grupları, turist kafileleri hepsi bir akın halinde İstiklal’e vermişler kendilerini. 

Tatlı bir özgürlük duygusu ile dolmuş yüreğiyle metro çıkışında öylece durmuş etrafındaki telaşı izliyordu Müge. Uzun kıvırcık saçları, kahverengi bukleler halinde beline kadar iniyor, üzerindeki siyah deri ceketini bir aksesuar misali tamamlıyordu.

     -Oh be, havaya bak… Ben de böyle miyim ya? Normal zamanda ben de mi böyle güneşin güzelliği fark etmeden koşturuyorum oradan oraya? 

Kendi kendine konuşuyordu, muhtemelen etrafından geçenler ona deli gözüyle bakıyordu. “Olsun be” diye kendi kendine kikirdedi Müge.  

İş günü olmasına rağmen kot pantolon ve salaş bir tişört giyebilmenin gözle görülebilir, elle tutulabilir hafifletici bir etkisi olacağını hiç tahmin edememişti daha önce. Şimdiyse bunun mutluluğunu yaşıyordu. Kendini iplerinden kurtulmuş Pinokyo gibi hissediyordu.  

İstiklale doğru ağır adımlarla harekete geçti, istiklal’in sol girişindeki Burger King’e şöyle bir göz attı. Bekleyenleri inceledi dalgın dalgın. Kimisi saatine bakıyor, kimisi beklediği kişiyi arıyor nerede olduğunu soruyor, grup halinde olanlar aralarında şakalaşıp kaynaşıyorlardı. Kiminin yüzü sert, kimisi umutlu, kimi mutlu, kimi bıkkındı. Hayat herkes için olanca hızıyla akıp gidiyordu işte.

      -En azından bugün değil, diye mırıldandı Müge.

 

Ne yapması gerektiğini, nereye gitmesi gerektiğini, ne söylemesi gerektiğini söyleyen olmayacaktı bugün. Bugün tüm iplerinden kurtulmuş, rahatlamıştı. Bu kadar çok rahatlayabilmeyi ummuyordu Müge, çünkü kendisini bağlayan iplerin ne denli sıkı olduğunun farkında değildi, neydi bu? Ne deniyordu buna? Heh “Stockholm sendromu” diyorlardı buna.

Dün girdiği toplantıda boğulacak gibi olduğunu hissetmişti ve bir gün daha işe gelecek hali kalmadığını anladığında hemen plan yapmıştı. Yıllık izninden bir gün feda edecekti, tatil hakları böyle zamanlar için değil miydi zaten?  

Çinlilerle olan toplantısını bir bahaneyle erteletti, müdürüne kimliğiyle ilgili bir sorunu halletmek için nufüs müdürlüğüne gideceği yalanını attı –kafa dinlemek istiyorum deseydi, asla izin vermez yazı bekle derdi- ve hemen ekledi “Olur da işim erken biterse gelirim mutlaka, ama gelemezsem de yıllık iznimden düşersiniz”. Bunu duyan müdürünün gözleri, para görünce gözleri dolar işareti olan çizgi film karakterleri gibi parlayıverdi.

      -Ah tamam Müge’cim, sen işini hallet önemli olan o. Dönünce de sistemden yıllık izin girişini yaparsın.

İçinden “Çakal” diye geçirse de Müge, müdürüne sadece tatlı tatlı gülümsemekle yetindi. İzni ayarlamıştı gerisinin bir önemi yoktu. Sadece kendisi için bir gün çalmıştı hayattan.  

      -İki ıslak hamburger bir de ayran lütfen.

      -Olur abla, sen geç şöyle otur.

Karnını doyurmak için Taksim’in meşhur ıslak hamburgercilerini seçmişti. Kahvaltı etmemişti ama bugün her şeyi tersten yapabilirdi, bugün onundu. Telefonuna baktı, erkek arkadaş adayı aramıştı. Selçuk, ismini de tam sevememişti ama aslında iyi çocuktu. Eli yüzü düzgün, işi sağlam tam anne babaların sevdikleri cinsten iyi kısmetti. “Amaan..”

Geri aramadı, telefonu tekrar attı çantaya. Islak hamburgerleri mideye gömdükten sonra ödemeyi yapıp çıktı, aheste aheste İstiklal’de yürümeye başladı. Arkadaşı Fransız konsolosluğunun içindeki kafeden ve konsolosluğun bahçesinden bahsetmişti. Oraya gitmek istedi; baktı tadilat var, kapısı duvar “Kısmet değilmiş” deyip yolunu Tünel’e doğru çevirdi.

      -Çocuklara destek olmak istemez misiniz? 

Unicef’te çalışan maviler içindeki bir genç çocuk yolunu kesmişti; hiçbir zaman yeteri kadar vakti olmazdı bu gençleri dinlemeye Müge’nin. Bu sefer bir şans vermeye karar verdi, bu maviler yeşiller sarılar içindeki gençlerin enerjisine imreniyordu. Hepsi de inandıkları şeyler uğruna sokaklarda yağmur, kar, soğuk, sıcak, rüzgar,çamur demeden çabalayan güzel çocuklardı; dinlemeliydi.

      -Haydi anlat bakalım.

      -Unicef’i duymuşsunuzdur, tüm dünya ülkelerinde çocukları ve yaşam haklarını korumak için çalışmalar yürüten bir kurum. Türkiye ofisi olarak yaptığımız kampanyalardan bahsetmek istiyorum ben de.  

Öyle büyük bir heyecanla anlatıyordu ki, gözleri yaşardı Müge’nin. “Çocuklar bedeli elli kuruş bile olmayan kızamık aşısı olamadıkları için ölmesinler” derken gözleri parlıyordu bu çocuğun. Daha kendisi de bir çocuktu oysa, yüreği kadar tertemizdi gözleri de..

      -Biz sizden bizim ailemize katılmanızı düzenli destekçimiz olmanızı istiyoruz? Deyince genç çocuk, sazı bu sefer Müge aldı eline. 

      -Senin adın ne canım?

      -Barış, ya senin abla?

      -Müge benim de.. Sen çok mu seviyorsun çocukları?

      -Çocuk dediğin de insandır be abla, nasıl sevmem?

      -Oooo, Yaşar Kemal de okuyoruz.

      -Biliyor musun cidden? Okudun mu sende?

“Bilmeyen var mıdır ablacım” diye sordu sonra kendi sorusunun manasızlığını anlayıp yine kendi cevapladı “Vardır elbet ama ben bilirim. Getir hadi ne gerekiyorsa yapalım size destekçi olmak için..”

Barış’ın içinde yeşil mavi ela kahverengi saklı gözlerinde ışıklar çaktı, sadece destekçi kazandığından değil kendisini içtenlikle dinleyip anlayan biriyle tanıştığından. 

      -Barış, mavi Unicef, yeşil de Greenpeace. Eee bu sarılar ne onları bilemedim?

      -Onlar Af Örgütü için çalışanlar abla.

      -Tanıyor musunuz siz birbirinizi?

      -Çoğunu tanıyoruz abla, zaten üç örgütte birbirinden besleniyor gibi. Af örgütündeki sokak çalışmalarını kuranlar, eskiden Unicef’te çalışanlarmış. Laf aramızda akşamları da buluşur kendi aramızda bir şeyler yaparız. Bak şu kız varya –başıyla sarı kıyafeti içinde kızıl saçlı bir kızı işaret etti- adı Asya, ah abla bir güzel bir bilsen.

Müge gülümsedi “Sen biliyorsun ya, yetmez mi” dedi.

      -Benim bildiğimi ona da bir söyleyebilsem, ah. 

Bir taraftan Müge’nin kart bilgilerini kağıda geçiriyor öte yandan Asya’ya nasıl vurulduğunu anlatıyordu. Etraflarından düzinelerce insan geçiyor, bazısı bir bakış atıyor, kimi hiç umursamıyor görmezden geliyor, kimi de çarpıp geçiyordu.

Asya ne güzel isim diye düşündü Müge, verdiği talimatın altına imzasını attıktan sonra elinde kalem gözlerini Barış’ın gözlerinin içine dikti ve “Cesur ol, emi?” diyerek sıcacık gülümsedi. 

      -Tamam değil mi şimdi her şey, ben gidiyorum bak?

      -Tamam abla, teşekkür ederim çocuklar adına.

 

Müge tam arkasını dönmüş yoluna devam edecekken Barış daha içten daha hürmetli daha saygılı daha duygulu bir sesle seslendi arkasından; 

      -Saol be abla!!.. 

İzni alalı yirmi dört saat, evden çıkalı iki saat, Taksim’e varalı bir saat olmamışken daha şimdiden yüzü gülmeye başlamıştı Müge’nin, nefes almaya başladığını hissediyordu.

 

Belki de, ne bileyim ben.. (Barış Manço Anma Günü)

Tesadüflere inanır mısınız? Ben inanırım, inanmak için hep güçlü sebeplerim oldu. İşte bunlardan birinden bahsedeceğim şimdi.

Barış Manço..

Hürmetle andığım, gönülden sevdiğim birisi. Barış Manço Anma gününden bağımsız olarak bahsetmek istiyorum bugün kendisinden. (31 Ocak tarihi Barış Manço anma günü idi.) 

Oldum olası severim Barış abi’yi, çocukken Adam Olacak Çocuklar serisini çok izleyememiş olmama rağmen hem de. Özellikle son dönemde çalışırken Barış Abi’nin şarkıları olmadan yaptığım işte ilerleyemez, konsantre olamaz oldum.

Dinlediğim her şarkısı neredeyse istisnasız hepsi bana bir çeşit ilham veriyor. Sözleri çok şahane değil mi, mesela “Süleyman” şarkısını ele alalım. Der ki;

“Kendini yoksa sultan mı sandın
Seninki sade isim benzerliği Süleyman
Bu dünya kimseye kalmamış
Hele bir düşün, sana niye kalsın Süleyman” 

Ya da “Kezban” şarkısında dediği gibi; 

“Kitabına uyduran kervanı yükleyip yüksek dağlardan aşırır
Beceriksiz kişi sağa sola bakınıp ta düz ovada yolunu şaşırır” 

Bu her iki şarkıda o kadar eğlenceli ki, aralarına sıkıştırdığı derin mesajlar insanı hiç rahatsız etmiyor. Hatta çoğu zaman fark etmiyoruz belki de, ama ben farkına varmaya başladığımdan beri bir başka saygı duymaya başladım Barış abi’ye. Benim belki sayfalar dolusu sözle anlatmak isteyeceklerimi bir şarkının içine iki satırla öyle bir yerleştirmiş ki kendisine sadece gıpta edilebilir.

Ben böyle bir yandan kendi içimde severken, severken Cumartesi akşamı esti kafamıza açtık youtube. Barış abi’nin kliplerini izleyelim dedik. İzledik de.. Saatlerce “vay be ne efsaneymiş”, “oo şu kıyafetine bak”, “Kurtalan ekspreste baya iyiymiş he” naraları eşliğinde kulaklarımızın pasını attık. Dönence’den başlayıp Nick The Chopper’a, oradan Gamzedeyim’den Hemşerim Memleket Nire’ye derken büyük bir tur attık.

Ertesi gün yolumuz Kadıköy’e düşünce “madem dün bu kadar dinledik hadi Barış abi’nin evine gidelim” dedik. Aslında gerçekten çok ilginç olabilecek bir ziyaretti bu. Olabilecek diyorum çünkü bazı olumsuz izlenimlerim oldu. Hoş hakkını yiyemem yine de ilginçti ama beni biraz üzdü işte bu ziyaret.

Barış abi de, evi de, sergilenen hatıraları da, çok güzeldi; ancak aşırı kalabalıktı ve dahası kuru kalabalıktı. 31 Ocak Barış Manço anma günü olunca müzeye giriş ücretsizdi ve çok fazla ziyaretçi vardı. Bu kadar kalabalığa, ziyaretçiye rağmen sanki kimse oraya Barış Manço için gelmemişti. 

Nasıl yani diyeceksiniz, şöyle ki; sadece fotoğraf çekiyor veya çektiriyorlardı. Yani oradaki ödüllerin, Barış Abi’nin yüzüklerinin, ne bilim yattığı yatağın, hatta banyosunun, plaklarının, oturduğu koltukların, kendisi için hazırladığı şövalye odasının, bu odalarda aldığı nefesin, bu odalarda yazdığı şarkıların, yaşadıklarının hiçbir önemi yoktu sanki çekilen fotoğraflara dekor olmaktan başka. 

Nasıl anlatabilirim bilmiyorum hissettiklerimi, öyle mutsuz ayrıldım ki oradan. Hayır yanlış anlaşılmasın fotoğraf çekilmesin demiyorum asla, çünkü öyle anlar geliyor öyle yerlere gidiyorum ki ben de yapıyorum bunu, fotoğraf çekip o andan bir parçayı saklamak istiyorum..

“Bu değil söylemek istediğim..” 

Orada olup görmeliydiniz, adım atacak yer yok aşırı kalabalık. Bir sürü insan bir odadan öbür odaya, bir köşeden bir diğerine itiş kakış geçiyor. Geçince tek yaptığı telefonunun küçücük ekranından çektiği fotoğraf karesine bakmak oluyor. Sonra da hemen bir diğer köşeye atlıyor, yeni fotoğraf kareleri için. 

“Şimdi beni sağ profilimden, şimdi yukardan, şimdi soldan biraz da önden çek!! Arkadaki heykelleri de al, off ya alamamışsın hadi bir daha çek..”

Ali Atay’ın bir şarkısı yine kulaklarımda; “Belki de, ne bileyim ben” diyor. Heh işte şuan ki ya da ziyaret sırasındaki ruh halim tam olarak da böyleydi.

Ama hani Barış abi, onun hayatı, onun başarısı, sıcaklığı, dostluğu nerede? Benim bulmak istediklerimle toplumun geri kalan büyük çoğunluğunun aradığı çok farklı sanırım. Bilmiyorum, belki de ben yanlış beklentilerle, yanlış pencerelerden bakıyorumdur hayata, insanlara, sanata, sanata gönül vermiş Barış abi’lere.. Belki de benimdir hatalı olan, ne bileyim ben..